Met lachen los je veel problemen op [Bandung]; Dag 4 en 5

Jullie lopen een klein beetje achter haha. Terwijl wij nu in de locale trein (lees: meer beenruimte dan in het vliegtuig) zitten naar Yokyakarta, ga ik jullie nu vertellen over Bandung; waar wij juist vanmorgen in alle vroegte om 05:00 opgestaan en om 06:30 (01:30 Nederlandse tijd) vertrokken zijn.

Wát een fijne dagen hebben we gehad in Bandung. Qua sfeer doet het ons wel een beetje denken aan Siem Reap (Cambodja), waar we vorig jaar enkele dagen verbleven toen we naar Angkor Watt gingen. Het is een gemoedelijke stad, relaxte sfeer en uiteraard: zeer lieve vriendelijke mensen. Wij irriteren ons in Nederland wel eens aan de hangjongeren op straat, want dat hoort niet, maar hier LEEFT men gewoon op straat. Het is raar als je hier juist NIET op straat bent, want in de avond waarbij wij het plein bezochten met de minaretten was iedereen daar. Geloofsonafhankelijk zat iedereen daar gezellig met elkaar te kletsen zonder dat ook maar iemand zich er aan irriteert. Wat dat betreft zijn we tolerant in Nederland, maar ook dus eigenlijk juist niet, want men moet zich maar aanpassen aan ons. Maar waarom eigenlijk? Zo’n gek idee is het toch niet om elkaar gezellig te ontmoeten op straat in plaats van ieder achter onze eigen deur te kruipen?

Gisterochtend mochten we uitslapen! We hoefden pas om 08:00 aan het ontbijt te zitten en dat is uitslapen in begrippen van een rondreis haha. Ik heb een nieuwe gewoonte ontwikkeld, want ik ontbijt hier met soep. Echt verrrrukkelijk! Heerlijk gekruid en fijne heldere bouillon, hier kan ik wel aan wennen 😉 . We hebben een intensieve dag voor de boeg, want vanmorgen staat een rondwandeling door Bandung op het programma en vanmiddag gaan we naar een Angklung-school. Aan de overkant van ons hotel bevindt zich een oude bioscoop, die helemaal in originele staat behouden is gebleven. Zelfs de oude filmapparatuur (een échte Philips) is nog te zien, waar met negatieven de film te zien was.

De oude bioscoop met de Philips-projector

We lopen verderop een kampong in, een gehucht met kleine steegjes en huisjes links en rechts waar we een ontzettend warm onthaal krijgen! Allerlei ontzettend schattige kindjes zijn letterlijk als een kind zo blij om ons te zien en we kunnen het aantal high-fives en de boxen die we geven bijna niet bij houden. Het zijn lieve vriendelijke mensen die allemaal lachen, en daar moet ik zelf ook van lachen. Toch voelt het wel een beetje raar, want we hebben niets speciaals gedaan en toch zijn al die mensen zo blij om ons te zien. Plaatsvervangende schaamte zorgt dat ik me nog bescheidener op wil stellen en me ontroerd voel.

De locale bevolking in de kampong

Na verschillende bochtjes door de kampong komen we bij een oude man die wayang-poppen maakt. Nugi vertelt ons dat de wayangpoppen vroeger gebruikt werden om het hindoeïstisch geloof te vertellen en verduidelijken door middel van een poppenspel. Op die manier werd voor men op een heldere gemakkelijke manier duidelijk wat het hindoeïsme inhield. Ergens heb ik eens iets opgevangen dat een wayangpop ongeluk kan brengen en omdat wij graag een wayang-pop mee zouden willen nemen voor thuis vragen we hem of het kwaad kan om een wayangpop mee te nemen. We leren dat er poppen zijn met een goed karakter en poppen met een slecht karakter (demonisch) en door verhalen men er vanuit gaat dat de poppen het slecht karakter hebben overgenomen, waardoor ze ongeluk brengen. Een pop meenemen kan geen kwaad, maar hij adviseert ons een pop met lichte huidskleur mee te nemen in plaats van een donkere, omdat die laatste zogezegd een slecht karakter hebben. We genieten van de oude man die de pop maakt en met precisie het hout bewerkt.

Mister Wayang

Hij laat zien hoe hij met een touwtje de houding van de armen kan beïnvloeden en zelfs een mond van een demonische pop open en dicht kan doen. Bijzonder en cultureel! Zo’n handgemaakte pop van iemand die het zijn roeping heeft gemaakt om de Indonesische cultuur over te brengen is toch veel mooier dan bij een grote fabriek? Bas en ik zoeken een pop uit die ons een goed gevoel geeft, met een mooie gezichtsuitdrukking en nadat hij netjes ingepakt is (reisveilig 😉 ) lopen we verder door de kampong. De kleine bescheiden woninkjes met de lieve mensen doet mij maar weer realiseren dat geluk niet zit in materialisme of wat je hebt, maar wel in wat je uitstraalt en aan anderen geeft. Nugi vertelt ons dat je met lachen heel veel problemen zonder te praten op kunt lossen. Lachen maakt mensen blij, zorgt dat ze zich minder druk maken. En door lachen voelen mensen die in dit land op bezoek komen zich fijner en komen zij terug, waardoor de man op de taxifiets, de straatverkoper, de buschauffeur ook iets verdienen en kunnen leven. “Wij zijn stil om onszelf te beschermen” is dan ook een uitspraak die me nog wel even bijblijft. Niet alles hoeft gezegd te worden.

We komen bij het gebouw waar tweemaal de Afrikaans-Aziatische conferentie is gehouden, in 1955 met 27 landen, in 2005 met 107 landen, waaronder uiteraard ook door ons bezochte landen Thailand, Cambodja, India en Nepal.

De landen van de Afrika-Azië-conferentie

Het nationale symbool van Indonesië boven het podium met de vlaggen is een adelaar (Garuda) met hieronder de tekst ‘Bhinneka Tunggal Ikea (Eenheid in verscheidenheid), het motto van het land.

Het wapen van Indonesie

Op de adelaar zit een schild dat bestaat uit in het midden een ster (5 punten van het geloof) en aan elke van de 4 zijden een teken dat voor Indonesië staat: rechtsonder de schakelketting staat voor het humanisme. Rechtsboven zien we de boom voor nationale eenheid, linksboven de stier voor democratie en rechtsonder een halm voor voeding, de rijst die ze hier heel veel verbouwen (en nuttigen 🙂 ).

Na de koffiepauze (met heeeerlijke sapjes) gaan we door naar de lunch (jammie jammie, soep rijst (what else) en nieuw ontdekte heerlijkheid: GadoGado!!!! Lekkerrrrrr! We kletsen gezellig met enkele medereizigers, waaronder Radjin en Shameela, Arvind en Nichal, die roots hebben in India (vanuit voorouders), daarna naar Suriname zijn gegaan en vlak bij ons in de buurt in Etten-Leur blijken te wonen! Zij zijn hindoeïstisch en hij blijkt bij Philip Morris in Bergen op Zoom te werken. Wat is de wereld toch ineens klein dan haha. Het is erg gezellig en veel te snel moeten we alweer de bus in, omdat we vanmiddag naar de Angklung-school gaan.

Hier aangekomen kijken we eerst bij een oude man die bezig is met het bewerken van bamboe en leren over de verschillende soorten bamboe waaruit de Angklung bestaat.

De Angklung is een typisch Indonesisch muziekinstrument dat bestaat uit een frame van dunne bamboe-stokjes. Tussen de bamboe zitten enkele grotere bamboedelen die 2x halfrond afgesneden zijn waardoor er, zodra je schudt een mooie klank ontstaat. Om een perfecte toonladder te maken kan de bamboebuis langer of korter gesneden worden. Ik herinner me dit nog wel, want mijn opa en oma hebben van een van hun reizen ook een Angklung meegenomen en volgens mij nog steeds staan! Gezien ik weet dat zij deze blog ook lezen: ja toch opa en oma? We lopen een rondje langs de arena waar we straks een voorstelling gaan zien en alles ziet er zo heerlijk gemoedelijk en sfeervol uit. Ineens horen we rechts geschreeuw, wat de meisjes blijken te zijn die straks voor ons gaan optreden! De kinderen die hier optreden gaan in de ochtend naar school en in de middag gaan zij naar de Angklung-school om te leren spelen op de Angklung. Zittend in het Atrium worden we eerst voorgesteld aan het medepubliek: alle nationaliteiten worden even benoemd en we blijken hier te zitten met Canadezen, Engelsen, Noren, Cambodjanen, Nigerianen, Duitsers, Zuid-Koreanen, Denen, Indianen, Vietnamezen en dat voelt eigenlijk best speciaal. Uit zoveel verschillende landen gekomen en dan toch allemaal hier bijeen bij Udjo Angklung. We krijgen een prachtige voorstelling te zien, eerst zoals een traditionele wajangpoppenvoorstelling gaat. Overigens niet zoals in het echt een die 7 uur duurt, maar van een kwartier. Hierna komen er misschien wel 50 jonge kinderen op met een Angklung in hun handen die prachtig samen zingen en spelen op de instrumenten. Ik weet niet of het nu per se heel mooi is, maar indrukwekkend is het wel en het raakt me dan ook behoorlijk. Ik krijg er een brok van in mijn keel, dat hier zoveel mooie lachende mensen optreden die ontzettend veel geluk en liefde uitstralen en dat maakt me wel een klein beetje emotioneel. En dan is het zover: we mogen zelf spelen! Spontaan worden er op een razend tempo misschien wel 100 Angklungs uitgedeeld, eenieder met een andere toonhoogte. Ik heb de “Kalimantan”, net als mama en Arie. Bas en Carmen hebben elk een “Jawa”.

Bas en Carmen met hun “Jawa”-Angklung

Stapsgewijs krijgen we van onze dirigent door middel van verschillende handgebaren uitgelegd wanneer we ons instrument moeten spelen. Dat houdt in met de linkerhand tussen twee vingers aan de bovenkant en met de rechterhand aan de rechter onderkant vasthouden en schudden als we ons teken krijgen. Al snel spelen we een bekend liedje van Westlife en wauw, wat klinkt dat tof zo samen. De ontzettend goede man maakt met handgebaren links en rechts duidelijk wanneer we mogen spelen en het gaat verrassend goed. Genieten is het en superleuk om op deze manier met de Angklung kennis te maken. Tot slot van deze voorstelling krijgen we een optreden van het Angklung orkest dat niet met 1 item (zoals wij) speelt, maar met 1 hele oktaaf. En dat ziet er ontzettend gaaf uit! Zeker als ze Bohemian Rapsody spelen van Queen valt mijn mond open van de snelheid en de klanken waarmee ze spelen! Supergaaf! Ook wij nemen een Angklung mee om thuis op te hangen, na deze gave middag.

De Angklung-show

5802EC04-FA04-486F-9D36-BB8866AF5A53

Bohemian Rapsody op de Angklung (zie filmpje boven)

Wat een heerlijke dag! En als we dan in het hotel aankomen en wat gegeten hebben kan eigenlijk alleen slaap deze dag nog afmaken. Een dag vol met indrukken en bijzonder écht Indonesische tradities. Gaaf!

Vanmorgen gaat om 05:00 de wekker en hoewel dat echt heel vroeg is en ik niet echt heel goed geslapen heb, voel ik me energiek en fijn. Onze bagage is gisteravond al samen met de bus vertrokken en dus hebben we alleen handbagage bij ons vandaag. We gaan vandaag met de trein van Bandung naar Yokyakarta. Genoeg tijd om deze blog te typen dus. Zojuist is de lekkere jasmijnthee gearriveerd en op mijn stoel met beenruimte zit ik prima. De wc is heerlijk primitief, zoals het eigenlijk een beetje hoort. Het is al luxe genoeg allemaal. Oh daar komt Nugi met ‘bananen-bulu’ (zo klonk het haha), een bladerdeeghapje met banaan en kaas aan de binnenkant (jammie!!!) Deze trein doet 8 uur over de reis en zoals buiten te zien (Nugi komt wederom langs, maar nu met Indonesische kaasrolletjes)… en voor ik deze op heb nog een keer … we zullen niet omkomen van de honger 😉 Waar was ik haha… o ja, zo te zien komen we onze tijd wel door met dit uitzicht (zie foto’s 🙂 ) Tot spreeks in Yokyakarta!

Share

Een gedachte over “Met lachen los je veel problemen op [Bandung]; Dag 4 en 5

  1. Weer een prachtig verhaal wat leest als een goed boek😃. Jullie doen supermooie excursies en het is grappig om te lezen over alle positieve, blije en lachende locals. Hopelijk is het ook een beetje gezellig met jullie reisgezelschap, maar zo te lezen zit dat ook wel goed. Enjoy!!😃 en blijf schrijven, dan blijven wij (met veel plezier) lezen. 😃😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *