Wauw! Wouw!

Wauw! We gaan verhuizen! Een nieuw paleisje voor Bas en mij. Niet in Roosendaal, maar wel vlakbij. We gaan naar Wouw! Wauw! Toch? ๐Ÿ˜‰

We hebben er lang over nagedacht: gaan we dit huis nog verder optimaliseren? Of gaan we kijken naar een nieuw paleisje voor ons samen? In ogenschouw nemend dat het ruim en mooi is en waar het begon als mijn eigen persoonlijke paleisje is het inmiddels ons gezamenlijke kasteeltje geworden. We hebben het gepersonaliseerd met een vaste trap naar zolder, kunststof kozijnen op de eerste verdieping en een prachtige badkamer. Ook de zolder is veranderd in een mooie kamer met schotten om spullen op te bergen en een wasruimte. Al met al weinig reden om te gaan verhuizen, want we zitten hier prima!

En toch verhuizen… Bas kwam iets tegen toen we nog niet aan het zoeken waren. Een linkje op funda deelde hij: “wow vet huis”. Een leuk hoekhuisje in Wouw, netjes onderhouden, wel iets kleiner dan we nu hebben. Gaan we er dan niet op achteruit ipv vooruit? Dat huis werd het niet, maar als je eenmaal aan het zoeken bent…. we realiseerden ons dat we toch iets van ons samen willen; iets groter, maar ook iets rustiger. Iets waar we de komende 20-30 jaar samen ouder kunnen worden en hopelijk misschien ook kindjes mogen zien opgroeien. En als zo’n idee eenmaal in je hoofd zit, gaat het er niet zo snel meer uit. We spraken er over en gingen eens bedenken waar we precies naar op zoek waren… en toen werd het ineens heel concreet; en stiekem wilden we eigenlijk allebei ongeveer hetzelfde: twee onder een kap, rustige nette wijk, groene toffe tuin, goed onderhouden-weinig te verbouwen. Bergen op Zoom is net te ver van mijn werk, Roosendaal zou prima kunnen, maar ook de omliggende dorpen ontkomen niet aan onze kritische zoekfunctie.

Maar waar start je dan?! Op Funda natuurlijk! Een container vol met aangeboden huizen ontvouwde zich aan onze kritische zoekopdracht. Langzaam maar zeker werden de filters bijgesteld en kwamen we een leuk huis tegen in Zegge en de Enclaveberg in Roosendaal. Maar net als je denkt: “oh leuk, misschien moeten we eens gaan kijken” zien we dat beide huizen al onder voorbehoud verkocht zijn… tja dat heeft dan ook niet veel zin meer.

Inmiddels heb ik de automatische mailservice van Funda aangezet en heb ik ongeveer alle makelaars in de omgeving overwhelmed met mijn likes op Facebook. En dan is het ineens 15 oktober en om 7:30 komt mijn dagelijkse funda-mail binnen. En daar staat ie ineens: Wauw! Een naar zo het lijkt prachtig huis in Wouw wat volledig aan onze eisen voldoet: twee onder een kap, mooie uitbouw, mooie tuin, wat oudere badkamer, maar voldoet wel. Garage, zelfs een veranda. Het lijkt een droomhuisje en we hebben er allebei een goed gevoel over. Gelijk een mail naar de makelaar voor een bezichtiging! Die bellen niet veel later terug dat er over een ruime week nog wel een plekje is in de agenda…. ok doen dan maar…!

Aangezien ik verwacht instant verliefd te worden, nemen we ook mijn kritische stiefvader Arie (die doorgaans iets rationeler is dan ik) en mijn mama mee. En jahoor; 1 stap over de drempel en we zijn verkocht. Allebei, gelijk enthousiast. We doen geen poging ons enthousiasme voor ons te houden en weten al vrij snel: dit moet ‘m worden. Desondanks zijn er in totaal 12 bezichtigingen in 3 dagen gepland, dus het is nog maar de vraag of het huis van ons wordt. En in je verliefdheid voor een huis moet je natuurlijk goed nadenken over een bod: wat is het waard en wat is het voor ons waard. Na goed wikken en wegen doen we ons bod en 3 dagen later volgt het verlossende antwoord: het is van ons!

Een stressvolle tijd van aanleveren van documenten breekt aan; oneindig veel papierzaken voor de aanvraag van de hypotheek; werkgeversverklaringen, pensioenoverzichten, maar natuurlijk ook afspraken om het huis te taxeren, maar ook mijn huidige huis te taxeren… Wat een geld gaat er in om, want volgens mij wordt 1 huis 3x getaxeerd voor het verkocht is; hoppa weer 1500 euro weg. Het vliegt er uit! Maar na 1,5 maand wachten horen we dan toch het verlossende woord: de hypotheek is rond! YES! Opluchting, want ja, je weet nooit welke lijken er nog uit de kast kunnen komen.

Met het verkopen van mijn huis hebben we gewacht tot in januari. We kunnen namelijk pas half juli uiterlijk in ons nieuwe huis en om te voorkomen dat de kopers ook een dikke bereidstellingsprovisie (jahoor mensen; pak het scrabblebord er maar bij ;-)) moeten betalen willen we de overbrugging na verkoop zo kort mogelijk doen. Daarnaast is het met al die kerstzooi in huis ook niet per se representatief om te verkopen ofwel heel het huis in steriele staat te brengen.

Maar zoals altijd als je je huis gaat verkopen (denk ik, want ook voor mij is het de eerste keer ;-)), zijn er altijd nog dingetjes die je ‘altijd al wilde doen, maar te lui was om aan te beginnen’. Bij verkoop worden dat soort dingen ineens wel waardevol en waardevermeerderend en dus bestond onze kerstvakantie naast genieten van elkaar en de familie ook uit het verven van de voorgevel, het opnieuw bekleden van de trap, het schilderen van wat oneffenheden en ga zo maar door. En ineens zijn alle dingen waarover we twijfelden of we het nog zouden doen รณf gaan verkopen, toch stiekem gedaan.

Desondanks met een prima resultaat: Eind februari hebben we ons huis verkocht aan Thomas en Bente, twee mensen die ik ken van scouting. En wat is er nou mooier dan je paleisje overdragen aan twee mensen waarvan je weet dat ook zij goed zullen zorgen voor dit mooie huisje!

Nu nog wachten tot uiterlijk juli 2020, want dan kunnen wij in ons nieuwe huis en tot die tijd?! Voorpret met het uitzoeken van eettafels, stoelen en dergelijke! Daar zijn we nog wel even zoet mee ๐Ÿ˜‰

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *