Geduld is een schone zaak [41 weken]

Morgen ben ik alweer 41 weken zwanger en ik kan je vertellen: ik ben er wel een beetje klaar mee. Of eigenlijk; behoorlijk klaar mee. Niet dat mijn lichaam niet meer kan ofzo, ik voel me verder prima. Het is goed vol te houden. Mijn buik ziet er uit als een reuze basketbal en heeft blauwe plekken aan de binnenkant van het harde duwen van de baby, maar als dat het ergste is…

Maar ik heb nu eenmaal niet zo heel veel geduld en het lijkt wel een eeuwigheid te duren voor de kleine frummel zichzelf wil laten zien.

Vorige week ging het nog wel aardig: met de kerstdagen in het vooruitzicht waren we de dagen voor de kerst met goede hoop dat de kleine zich wellicht al zou laten zien. Een bezoekje aan de gyneacoloog op mijn uitgerekende datum 23 december (omdat de baby niet is ingedaald moest gecontroleerd worden of alles goed was), leverde niet veel nieuwe nuttige informatie op en het enige devies was: wachten! Veel wandelen zou kunnen helpen om de baby in te laten dalen en dus doen we dat trouw, maar ja als die kleine eigenwijze frummel dan in de nacht weer horizontaal omhoog kruipt, heeft het ook niet veel nut om de hele dag op de zwaartekracht te vertrouwen.

Maar toen de kerstdagen volgden (waar we gelukkig uiteindelijk nog wat leuke corona-proof activiteitjes hadden gepland), waren we blij dat de kleine nog even lekker bleef zitten. Immers: een kerstkindje leek ons niet zo’n fijne verjaardag voor de rest van zijn/haar leven. En dus gingen kerstavond bij Dees & Roy, 1e kerstdag bij Bas’ vader, mijn moeder, Arie en Carmen en 2e kerstdag bij mijn vader en Simone voorbij zonder dat de kleine zich liet zien. Beweeglijk wel, als altijd! Gelukkig maar, ik zou mezelf het niet vergeven als de bank eeuwig stonk naar gebroken vliezen, maargoed!

Heerlijke kerstdagen gehad en toen hadden we allebei zoiets van: kom nu maar kleintje! Inmiddels is Bas al zo’n twee weken thuis en heeft zijn X-box-spelletje Jedi al uitgespeeld en na een genaaid kerstmannetje, een half boek, het installeren van de zonnepanelen, toevoegen van spouwmuurisolatie, het aankleden met de kerstversiering en 120 x 60 kruisjes heb ik mijn borduurwerk inmiddels ook wel een beetje gezien.

Goede hoop hebben we op de nachten en elk krampje gaat gepaard met een hoopvol gevoel van: ‘zou het?!’. Maar helaas, inmiddels 6 dagen overtijd en die kleine maakt er nog steeds een sportschool van daarbinnen, maar lijkt nul aanstalten te maken om er binnen enkele dagen uit te komen.

En ik merk dat ik daar last van begin te krijgen: je rekent tot de uitgerekende datum en elk moment daarna ‘zou het kunnen gebeuren’, maar als het dan steeds niet gebeurt is dat toch een beetje een tegenvaller elke dag. Alles staat klaar, van kamertje tot badje, van houtsnijwerk tot gewassen kleertjes, van vluchttas tot kraampakket. Er is werkelijk niets meer beter voor te bereiden dan we nu hebben gedaan. En hoewel ik eigenlijk na het eerste trimester een vrij relaxte zwangerschap heb gehad, merk ik dat ik nu langzaam mijn geduld en relaxtheid begin te verliezen. Ik snap natuurlijk dat die kleine er echt wel uit komt binnen nu en een week, maar het wachten duurt gewoon zó superlang voor mijn gevoel. En iedereen die we niet meer verwachtten te zien voor het zover zou zijn, hebben we inmiddels alweer opnieuw gezien.

Gek hoe je tegelijkertijd naar iets uit kunt kijken waarvan je vrij zeker weet dat het waarschijnlijk hééééél veel pijn gaat doen, maar ik ben gewoon reuze benieuwd naar onze smurf en uiteindelijk moet het er toch een keertje uit :-). Dan liever vandaag dan morgen 😉

Dus stuur wat oxytocine onze kant op en duim voor ons dat de volle maan vannacht een goede uitwerking heeft op onze kleine en hopelijk morgen verblijd worden met een kleine frummel 🙂

Share

2 gedachten over “Geduld is een schone zaak [41 weken]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *