Zo ben je er, en zo ben je er weer weg. Ruim anderhalve dag in een Italiaanse bubbel en behalve dat het natuurlijk belachelijk is om 2x te vliegen in zo'n korte periode, was het heerlijk om weer even tijd met mijn zusje te kunnen spenderen. En dat dat dan in het sfeervolle Milaan is, is mooi meegenomen.
Een jaar of tien geleden begonnen Carmen en ik met een traditie. Geen verjaardagscadeautjes meer, maar laten we elkaar een ervaring cadeau doen. Samen een zusjesweekend, elk jaar een keertje. En zo gingen we in die periode naar Oosterbeek, Beekbergen, naar De Bilt, waar we buiten lekkere wandelingen, vooral ook genoten van elkaars gezelschap. We zijn erg verschillend en er zijn periodes waarin we meer en minder met elkaar optrekken, maar op momenten dat we wat langer samen zijn, hebben we het altijd fijn. We voeren mooie gesprekken, houden rekening met wat de een en de ander fijn vindt en proberen onze zusjesband te onderhouden-waar we ook zijn of welk pad we ook kiezen.
Maar met Carmens vertrek naar alle andere werelddelen behalve Europa was er een tijdje geen sprake van veel mogelijkheden om er samen op uit te trekken.
Toch bleef de behoefte om even quality time met zijn tweetjes te hebben en met elkaar in contact te blijven er altijd en dus ontstond het plan om een gezamenlijke plek op te zoeken dit najaar. Zij woont nabij Luzern en Zürich in Zwitserland, wij in Nederland, misschien was Keulen ook een mooie middenweg geweest, maar Milan, met zijn Italiaanse nomnomnom-voedsel leek ons ineens veel aantrekkelijker. En was tevens voor ons allebei even lang reizen. Elk vanaf onze eigen vertreklocatie.
Rond de zomer boekten we een accommodatie, ik een vliegticket voor vrijdagavond heen en zondagmiddag terug, Carmz een treinticket heen en terug en annuleerden die accommodatie vervolgens alsnog door vreemde boekingsvoorwaarden. Al snel vonden we een andere accommodatie.
Het verdween een beetje uit mijn systeem met de rompslomp van alledag, maar op 5november kreeg ik een reminder dat mijn credit card belast ging worden. Waarvoor dan? Oh nu al voor die accommodatie voor Milaan! Ik check nog even wat we ook alweer geboekt hebben en bij toeval valt mijn oog op de inchecktijden; tussen 3 en 6....
Ik land om 19:30... en ben dan nog een uur van Milaan centraal station, dat ook weer een half uur van de accommodatie af ligt.
Ik stuur een berichtje naar de accommodatie met de vraag of we later in kunnen checken en krijg 'Ok fine' terug. Zou goed moeten komen en dus wordt mijn credit card wat zwaarder van de €250 kosten. Lang verhaal kort: twee dagen voor vertrek meldt de accommodatie dat we tot max. 19:00 in kunnen checken en volgt een heen en weer gesteggel tussen ons, de host van de accommodatie en Booking.com om te kijken of we iets kunnen regelen om toch in te kunnen checken of last minute tegen extra kosten iets anders moeten gaan regelen. Ik kan je vertellen: voor mijn voorpret helpt het niet echt als ik niet zeker weet of als ik rond half 9 's avonds in Milaan ben, we wel een slaapplek hebben. Uiteindelijk zou het goed moeten komen want onder veel druk van Booking regelt de host uiteindelijk iemand anders om de sleutel over te dragen om 20:30 stipt. Moeten we wel 20€ extra betalen, nou ja prima. Mij allang goed als het gefixt is.
Met die gedachte rij ik vrijdagmiddag vanuit mijn werk naar Eindhoven Airport, word netjes welkom geheten door de slagboom en het schermpje van P5, waar ik mijn auto parkeer en voel mezelf een heerlijk zelfstandige vrouw als ik zo alleen door de terminal heen banjer. Ik bestel bij La Place een yummie pizza stagione, voordat ik lekker op tijd door security ga. Natuurlijk zijn er altijd mensen die minder tijd incalculeren en dus schuifelt een gestreste vrouw iedereen voorlangs omdat ze over 10minuten bij haar gate moet zijn.
Er komt even een schoen van een mevrouw klem te zitten in de handbagage-black-box, maar dat is wel het spannendste wat er gebeurt op weg naar de gate. Als harinkjes in een ton staan we bijeen gepropt. Je levensruimte bij Ryanair wordt natuurlijk ook beperkt door de hoeveelheid kosten die je op je vliegticket bespaart, maar gelukkig heb ik 'priority' om als eerste (met 100 anderen) aan boord te gaan, omdat ik een fortuin neergeteld heb voor mijn handbagagekoffertje wat ik meeneem.
Ik vouw mezelf in de middelste stoel (wilde niet meer betalen om een stoel te kiezen) en de twee mannen naast me eisen allebei de armleuning op, waarmee ik mezelf maar wat meer ineen vouw, intussen wegkruipend in een Murdoku-puzzeltje. Meneer rechts stinkt nogal uit z'n mond, dus gelukkig zegt hij niet veel. Meneer links doet tijdens het opstijgen mijn lampje aan zodat ik mijn puzzeltje beter kan zien. Lief.
En heel eerlijk, totaal niks voor mij, maar: ik ben altijd een beetje bang om neer te storten. En zeker sinds Sam er is heb ik er meer last van, vooral als hij er niet bij is, want wat als mij iets overkomt... zeker met zo'n kartonnen vliegtuig als van Ryan air. Dat is natuurlijk niet zo, maar dat is wel wat er dan soms in mijn hoofd gebeurt. En dus druk ik die angst naar de achtergrond, want het heeft totaal geen zin om me daar druk over te maken. Het houdt me overigens ook niet tegen om dat soort trips te maken.
En zo kom ik de anderhalf uur wel door. Omdat echter iedereen, ondanks de omroepberichten door de crew om niet in het gangpad te wachten), midden in het gangpad blijft staan om zijn eigen spullen op te bergen, vertrekken we later dan gepland en arriveer ik pas om 20:00 op Milaan Bergamo. Tegen de tijd dat ik het vliegtuig uit ben, de terminal door en een bus gevonden heb is het 20:15. En dan moet ik nu nog een shuttle bus van 60minuten naar Milaan centraal station....
Die 20:30 bij het appartement ga ik echt never nooit niet halen...
Carmens reis vanaf Zürich verloopt gelukkig voorspoediger en rond 20:17 arriveert zij wel op Milaan centraal. Ondanks ons voornemen om vanaf daar samen 35 minuten naar het appartement te lopen, gaat zij nu toch gelijk richting appartement om daar hopelijk iets voor 9 te zijn. Hopelijk is Milaan veilig genoeg voor een vrouw alleen. We houden veel app-contact terwijl zij in ruim 20minuten snelwandelt naar het appartement waar...
...ze echt super vriendelijk ontvangen wordt door de alternatieve host. Het is een fijn sfeervol appartement met vide en WE HEBBEN EEN SLAAPPLEK YESSS!!
Intussen tuft mijn shuttle bus lekker door, maar ja van 50-60 minuten reistijd kun je helaas niet veel af rijden. En dus arriveer ik rond kwart over 9 op Milaan centraal. Carmen is intussen weer mijn kant op gelopen en halverwege treffen we elkaar midden in een park. Heerlijk om elkaar weer te zien als je zo'n stuk van elkaar vandaan woont. En dan gewoon elkaar zien in Milan. Blijft toch een bijzondere gewaarwording om elkaar op deze onbekende plek midden in een park elkaar tegemoetlopend in de armen te vallen.
We wandelen samen terug naar het appartement en zijn daar rond 22:00 (had ik van z'n lang zal ze leven dus niet gered...), waarna we eigenlijk bijna gelijk onder de wol kruipen. Deze dag was intensief genoeg. Morgen genoeg tijd om bij te kletsen.
De eerste nacht op een nieuwe plek slaap ik altijd ruk. Lekker handig ook, want we zijn hier maar twee nachten haha. Enfin, om 7 uur staan we allebei klaarwakker naast ons bed. We kruipen met een dekentje op de bank, nuttigen een lekker notenbroodje van Carm en kletsen onszelf even drie maanden bij. Tegen de tijd dat het half 9 is gaan we langzaam op pad richting een ontbijtplekje voor een avocadotoast met twee spiegeleitjes, zalm en een heerlijke cappuccino. Wist je dat die hier ook maximaal €2 mogen kosten? Nou, geef me er dan nog maar een 😉
We hebben totaal geen plannen gemaakt voor dit tripje en voor twee van die plan-organisatie-freaks als wij is dat best bijzonder. Echter, daar krijgen we bijna spijt van als de tickets voor het dak van de Duomo in een half uur tijd van 'volledig beschikbaar' teruggelopen zijn naar alleen nog om 17:30... toch maar doen en hopen dat het in het donker dan mooi uitgelicht is?
Ossuarium van San Bernardino
We besluiten gewoon lekker door Milaan te gaan wandelen en vinden een leuke kleinschalige bezienswaardigheid op weg naar het centrale plein met de Duomo: een klein kerkje met een bizarre bottenkapel. Het klinkt luguber en dus interessant en dus gaan we die kant op. Daar aangekomen is het kerkje op zichzelf niet zo bijzonder, maar zodra we het ossuarium in willen, worden we door een vriendelijke mevrouw die, nadat ze zelf als eerste vraagt ‘Italiano or English’ vrolijk in het Italiaans verder gaat als we English zeggen, met handen en voeten wijst op het brengen van een offergift om het Ossuarium te bezoeken. Wij hebben echter geen contant geld bij ons en dus gaan we het kerkje weer uit, op zoek naar een pinautomaat. Die vinden we iets verderop, maar lijkt gesloten. We kopen twee flesjes water bij de Carrefour (Ik kan dankzij Carmen NOOIT meer ON-zien dat het logo van Carrefour geen creatieve afgeronde pijl is maar een zwarte C in een witte ruit…), pinnen daarna alsnog bij de pinautomaat en realiseren ons dan dat we flesjes water gingen kopen om het gepinde bedrag kleiner te maken. Verkeerde volgorde. #faal. Carmen koopt vervolgens een knuffelcroissant met gezichtje voor in de kerstboom om het contante bedrag alsnog te verkleinen, waarna we een half uur later eindelijk de kapel (die gratis blijkt te zijn) in gaan. Ach, dan maar een donatie… Bijzonder indrukwekkend hoe we omringd worden door botten en skeletdelen. Pas op de terugweg ontdek ik dat er in de dertiende eeuw een tekort aan begraafplaatsen was en ze toen hier zijn gaan opslaan. Na een brand in de 18e eeuw (en omdat het aan populariteit gewonnen had) is het vergroot en netjes ingericht. Bijzonder plekje om geweest te zijn en zeker niet al te druk.
Centrum van Milaan
Inmiddels zijn we ook bijna bij de Duomo aanbeland, wauw! Prachtig! Ik houd wel van zo’n mooie gotische enorme kerk. Tegen de vandaag strakblauwe lucht steekt hij mooi wit af. Na wat fotootjes gaan we via Galleria Vittorio Emanuele II richting een enorm park aan de noord-oostkant van Milaan, maar niet voordat we een dansje maken op de ballen van de stier in het midden van de galerij. Het zou zogezegd geluk brengen als je drie keer met je hiel op de ballen van de stier ronddraait en niet gek dus dat hier in mei nog flink gerestaureerd moest worden, omdat de ballen volledig uitgehold waren van al dat draaien haha.. Beetje jammer dat ik er pas na research een dag later achter kom (goede voorbereiding, Ine 😉) dat het rondje voor geluk met de klok mee moest en ik vol enthousiasme tegen de klok in gedraaid ben. Dan het voorspoed maar gewoon zelf in eigen hand nemen 😊. De prachtige mozaïeken en het gebouw zijn überhaupt ook de moeite van het bezoek volledig waard; prachtige details versieren zowel de vloer als de muren.
De rust opzoeken
Via een hoop shoppingstraten (ik moet me inhouden, want m’n salaris wordt pas woensdag gestort 😉) lopen we naar het Castello Sforzesco, een enorm kasteel aan de rand van het park, wat met zijn indrukwekkende vormen echt een statig beeld vormt. We genieten op ons gemakje even van het zonnetje op een bankje, waarna we de krioelende paadjes van het heerlijke park in herfstkleuren verkennen. En wat fijn als er even geen planning aan te pas komt en het dus ook geen fuck uitmaakt wat we vandaag doen. Want geen verwachtingen is ook geen teleurstelling en alles wat we doen is mooi meegenomen. En dus spenderen we bijna een uur bij een Chileense straatartiest die met zijn Spaanse accent het publiek vermaakt met liedjes als Halleluja en Wonderwall onder een Arc de Triomphe-achtige boog. De halfronde trappetjesstructuur trekt een hele menigte gezellig meegenietende mensen aan en we verplaatsen wat naar voren als een aantal dames van middelbare leeftijd het muziekgenot doorbreekt met ongelijke K-pop-achtige dansmoves. Heerlijk zo in het zonnetje zeg, wat een fijne dag.
We lunchen nabij in een Italiaans restaurantje en kletsen de tijd lekker weg. Aan gespreksstof geen gebrek. De ravioli en risotto vinden moeiteloos de weg naar onze mondjes en als we even later weer op weg gaan genieten we van een horde aan eekhoorntjes die zo tam lijken te zijn dat er eentje bijna op mijn schoot kruipt. Wie zei er dat ik geen dierenvriend kan zijn?! 😉 zo lang ze niet verplicht geaaid moeten worden, kan ik er prima mee overweg haha. Met de herfstkleurtjes op de achtergrond is het echt enorm genieten. Het eekhoorntje hupst naar de boom en knabbelt op zijn gemakje het schilletje van een eikeltje, waarna wij maar eens verder gaan. Een gypsy bruid en een enthousiaste senior die volledig uit zijn dak gaat op zijn eigen dansmoves leuken de fontein op, waarna we weer terug het centrum in gaan.
Daar besluiten we, na wat zinloze bezoekjes aan souvenir shopjes op zoek naar een leuk shirtje voor Sam, dat we toch gaan kijken of we de kathedraal nog even van binnen kunnen bekijken. Dat blijkt binnen een half uurtje te kunnen en dus genieten we even later van de enorm hoge gewelven met immens hoge glas-in-lood ramen. Prachtig uitgevoerd en gedetailleerd wel. Echt mooi!
Navigli op de step
Inmiddels is de dag al aardig gevorderd en onze voetjes hebben al ruim 15 kilometer gedragen van geslenter en gewandel. We beginnen een beetje moe te worden, maar moeten nog wel wat tijd opvullen tot het beklimmen van de duomo. We zoeken op internet rond wat we nog gemist hebben in Milaan en komen uit op ‘Navigli’, een buurtje aan de rivier met prachtige fotogenieke pandjes ernaast. We hebben echter geen zin meer om de drie kilometer erheen te bewandelen. Zeker niet, omdat we om half 6 weer terug moeten zijn om het dak te beklimmen en het inmiddels krap 16:00 is.
En dusssss gaan we iets doen wat ik heel leuk vind. We pakken een stepje. Een jaar of 4 geleden ben ik met Bas naar Rome geweest en heb ik daar de overal willekeurig door de stad heen geparkeerde Lime stepjes ontdekt. En zoals altijd met dat soort dingen: ik vind dat geweldig. Lekker springen op zo’n gek ding en kijken of we ons op een net andere manier kunnen verplaatsen door de stad. De app wordt dus weer geactiveerd en ik introduceer Carm in de stepjes-wereld. Met een paar klikken vliegen we de binnenstad van Milaan door, hobbelend en wel. Ik ben heerlijk aan het genieten en binnen no-time zijn we twee kilometer verder. En natuuuuurlijk kost dat veel te veel, want je betaalt voor elke minuut op dat levensgevaarlijk vooruitzoevende ding, maar boeiend. Als je een tram neemt kost het ook geld, maar dat is wel veeeel minder leuk haha.
Rijkelijk versierde roadblocks markeren de wijk Navigli. Het avondlicht schijnt mooi over de gezellige terrasjes, gevuld met Aperol spritz. Dat is ook echt wel een ding de laatste jaren he, heerlijk overigens wel haha. We maken wat mooie foto’s en lopen langs de kraampjes die elk een soortgelijk assortiment aan prullaria verkopen. Als verkoper zou je hier echt het verschil kunnen maken met een ander assortiment, want op termijn kijken we totaal niet meer naar wat ze überhaupt verkopen. Carm is wel een beetje klaar met alle drukte en we hebben ook nog wat tijd terug te gaan richting de dom en dus pakken we wederom een stepje terug voor de twee kilometer die we te gaan hebben. En hoppaaaa daar zoeven we weer tussen auto’s, motoren en fietsers door. Heeerlijk!
Wildplassen en politie
Aangekomen op het grote plein moet ik natuurlijk weer eens plassen, zoals dat zo vaak gaat. Maar ja, nergens natuurlijk een publiek toilet te bekennen. Inmiddels is het 17:10 en om 17:30 hebben we het beklimmen van het dak van de dom geboekt. Ik besluit de McDonalds aan het plein te verkennen in de hoop op een toilet waar ik gebruik van kan maken. Het complete doolhof door verschillende aan elkaar verbonden historische gebouwen leidt me naar achterin het pand, naar boven, naar links rechts, nog een keer naar rechts en weer naar links, om uiteindelijk een toilet te vinden waar een lange rij staat, waar je ook alleen in mag op vertoon van je bonnetje. Hoe kan het ook anders natuurlijk…. En prima uiteraard dat ze een toilet niet gratis willen maken, maar met mijn overenthousiaste blaas zou ik het ertegenaan houden van mijn pinpas om te betalen ook heel erg geapprecieerd hebben. Een beetje geïrriteerd over de verloren 5 minuten loop ik dus weer naar buiten. Carmen zou op me wachten bij het standbeeld tegenover de dom en terwijl ik naar haar toe loop bedenk ik echt een heel lomp plan.
Achter het standbeeld, maar net voor de Mc staan namelijk een viertal grote boombosjes die de Mc aan het beeld onttrekken. Uiteraard staan die boombosjes met bijbehorende perkjes achter een hekje, waarvan het niet de bedoeling is dat je daar overheen stapt natuurlijk. Maar ik moet echt heel nodig plassen en ik weet gewoon niet zo heel goed welke andere opties ik heb. Ik zie weinig mogelijkheden bij het beklimmen van de dom om een toilet tegen te komen en met een volle blaas ga ik echt TOTAAAAL niet van die ervaring genieten. En dus kijk ik een split second om me heen of iemand me opmerkt en spring dan over het hekje heen en het boombosje in. En terwijl ik denk dat niemand me gezien heeft kijk ik nog even door de opening van het bosje en zie daar: 2 politieagenten die mij toch echt wel opgemerkt hebben.
Shit shit shit.
Ik weet even niet zo goed wat te doen, maar tijd om na te denken heb ik niet en dus sprint ik aan de andere zijde het bosje uit en loop zo nonchalant als ik maar kan een andere kant op. Hopelijk hebben ze niet gezien hoe ik er uit zag en zijn ze vergeten wie ik ben voor ik ze toevallig weer tegen kom. Ik ga zo onopvallend op in de menigte als brave burger en net voor ik de hoek om loop en denk dat ik niet gespot ben word ik aangehouden door twee politieagenten.
Kakzooi.
In volledig Italiaans beginnen ze uiteraard tegen me, waarna ik ze gelukkig vrij snel duidelijk gemaakt krijg dat ik geen Italiaans spreek en ze over gaan op het Engels.
Waarom ik in dat bosje was.
Het eerlijke verhaal dan maar…. Met een iets aangezet extra onschuldig gezicht bied ik alvast mijn excuses aan met dat ik echt heel nodig moest plassen, maar niet wist waar ik naar het toilet kon gaan en dat ik toen dit bedacht, maar dat ik ook weet dat dat absoluut niet mag en dat ik er toen snel weer uit gegaan ben. Met nog 10 excuses.
En misschien een klein beetje een pruilipje… ik word dan misschien een jaartje ouder, maar misschien helpt het?
Ik moet mijn legitimatie aanleveren en er wordt een gesprek onderling in het Italiaans gevoerd, waar het enige woord dat ik kan verstaan Hollandaise is. Van alle spanning is mijn blaas nu ondergeschikt geworden aan de zenuwen van wat er nu met me gaat gebeuren, als de meneer mijn legitimatie teruggeeft en me verwijst naar de publieke toiletten aan de zijkant van de dom….
OMG zo blij met hoe ik hier onder een boete, dan wel erger uit kom….
…ok, als ik dat eerder had geweten had ik met liefde de twee euro die ze vragen voor een overlopend waterfonteintje betaald om mijn plasje te kunnen doen. Desondanks ontzettend opgelucht dat ik er zo goed vanaf kom en ik zoek Carmen op om mijn verhaal te delen. Bijna was het een heel duur plasje geworden. Wat zou mijn oma Rigje (Koningin van het wildplassen) hiervan gevonden hebben?
Terrazzo de Duomo
Carmen en ik zijn precies op tijd om het dak te beklimmen en trotseren zonder moeite ruim 200 treden naar de boven-zijkant en daarna nog 90 tredes naar het dak. En daar… is het heerlijk rustig. Het is prachtig uitgelicht in het bijna donker en kunnen we lekker rondlopen zonder gestoord te worden door drukke massa’s. Waarschijnlijk is het overdag een stuk drukker geweest en we zijn dus blij dat we hier nu zijn, want dit is minstens zo de moeite waard. We blijven dan ook tot het dak gaat sluiten lekker boven op het dak rondhangen en genieten van de reuring onder ons in de stilte van het dak. Heerlijk hoor. Het is een momentje van bezinning.
Het was een lange dag, maar die sluiten we vanavond nog wel even af bij restaurant la Regazza, authentiek wit sfeerloos licht zonder echt warme vibes, maar het eten is heerlijk en nadat we plaatsgenomen hebben, loopt het ook behoorlijk vol. Gnocchi met vier kazen, degene die dat heeft uitgevonden mag een Nobelprijs van het eten hebben, want potver, wat is dat toch lekker. Lekker wijntje erbij, nomnomnom. Je zou die tl-verlichting bijna vergeten… en bovendien ben ik allang blij dat we een restaurantje gevonden hebben, want onze eerste keuze had geen zitplekjes en bij de tweede hadden we moeten reserveren. En de 4,6 op Google maps en het beschikbaar zijn van een tafel was met onze vermoeidheid en honger nog het enige belangrijke voor we echt hangry worden.
En dan: na bijna 20 kilometer in de benen vandaag, kruipen we weer ons bedje in voor een lekkere lange nacht. Gelukkig is die tweede nacht altijd wat beter en we slapen ook wat langer, tot ongeveer half 8. De regen tikt (of zeg liever stroomt) tegen de straatstenen op de patio voor ons appartement als we zondag wakker worden. De blauwe lucht van gisteren is ingewisseld voor 12mm regen per uur in een donkere grijze lucht. Omdat we gisteren zoveel in Milaan ondernomen hebben en de meeste bezienswaardigheden gezien, was het plan om vandaag naar Monza te gaan om het circuit te bekijken, maar om onszelf nou doorweekt te laten regenen op een circuit zonder auto’s vinden we wat ver gaan. Bovendien is het ook echt een uur met het openbaar vervoer en als het dan slecht weer is, twijfelen we of dat de moeite waard is.
Het tegenovergestelde weer
En dus hangen we een tijdje op de bank, gaan dan op pad voor een ontbijtje, om tot de conclusie te komen dat het inderdaad echt hard regent en echt geen weer is om buiten te zijn. En tijdens onze cappuccino en Griekse yoghurt met granola-ontbijtje zoeken we opties uit van het Wetenschapsmuseum tot de bioscoop, maar eigenlijk geen enkele optie is echt ideaal. Te ver weg, te veel geld, te weinig zin in. Het is het allemaal gewoon net niet helemaal. En dus hangen we maar wat in het cafeetje en eerlijk gezegd vind ik dat ook best wel prima. Het is relaxed, we kletsen lekker weer wat weg, uiteindelijk is dat toch de bedoeling van dit lekkere weekendje; gewoon lekker quality time met zijn tweeën. Op de terugweg naar het appartement scoor ik een stel dino-sokken voor Sam bij Liviigo en een poncho die ik 10 minuten later alweer ditch, omdat hij elke keer van mijn hoofd afwaait en uiteindelijk mijn mouwen ook niet beschermt tegen nat worden, omdat ze te kort zijn. De paraplu die ik even later aanschaf werkt een stuk beter, ondanks het feit dat hij al een tijdje vochtig in de winkel gelegen heeft, te zien aan de geroeste spijlen (noem je dat zo?).
Uiteindelijk belanden we op de bank van het appartement, onder een dekentje, tv-kijkend naar hoe mandarijntjes in een fabriek behandeld worden (kijken overigens, want van Italiaans begrijp ik niet veel meer dan prego en ciao), een keramiek lampenmaker die met een boor gaatjes maakt in de lamp om het licht door te laten, de wereldbekerwedstrijden voor ski slalom in Grungl, Oostenrijk en een cross country hardloopwedstrijd voor dames. Hadden jullie daar al weleens van gehoord? Cross country, ik had geen idee wat het was. We blijven hier dus de hele wedstrijd hangen, omdat we geïntrigeerd raken door de door de modder rennende dames die gedurende 6,2 kilometer lang een tempo van (niet te geloven) 3.10 minuten per kilometer aan kunnen houden in de stromende regen. Echt al mijn respect. Het hoogtepunt is het rennen door een bakkerij op de route; dat doen ze 3x, omdat het drie rondjes betreft. We zijn echt helemaal involved. Nog nooit van gehoord, cross country, maar geloof me: de schoenen waren alle kleuren fluoriserend, maar eindigen allemaal bruinzwart van de modder. Ach, ze worden vast gesponsord. De winnares verpulvert de concurrentie met 45 seconden achterstand, tjonge wat een beenspieren ook! Inspirerend!
Tijd om onze spullen te pakken
De grootste hoosbui vermijden we en rond kwart over 12 besluiten we het appartement te verlaten en richting station te lopen. Carm moet om 15:10 de trein hebben vanaf centraal en mijn shuttlebus naar de airport vertrekt ook vanaf daar. Op het station brengen we nog een bezoekje aan de Mercato, met allerlei lekkere lokale producten, waar we een heerlijke focaccia met rosbief en een veel te duur en veel te zoet toetje met lotus-koekjes en slagroom verorberen. Daarna ontvluchten we de drukte even in het winkelcentrum op centraal om de tijd te doden tot ik mijn bus ga pakken (Flying tiger is altijd een leuke afleiding, maar niet altijd goed voor de portemonnee).
Terug naar huis
Uiteindelijk besluit ik rond half 3 de shuttlebus te pakken naar het vliegveld. Carm en ik nemen afscheid van elkaar, na krap twee heerlijke dagen. Het was misschien kort, maar het was heel fijn en heel gezellig. We hebben lekker gekletst, gegeten en gedronken. Alles wat zo’n weekendje moet zijn. En weet je, het voelt als een soort flitsbezoekje: voor je er erg in hebt ben je er, maar ben je ook weer weg. Even op en neer naar Italië in anderhalve dag. Eigenlijk te gek voor woorden natuurlijk, maar hoe fijn dat het even zo kon en dat we even tijd met elkaar konden doorbrengen om onze levens weer even bij elkaar te brengen en te kletsen over de dingen die ons bezig houden. En terwijl ik een plekje in de bus zoek zwaait Carm me nog even uit. Gelukkig niet voor lang, want over twee weekjes komen Rafael en zij naar Nederland om met zijn allen Sinterklaas te vieren. Ik kijk er al naar uit!
Thanks voor het heerlijke weekendje zussie. Ik heb er als vanouds van genoten, laten we deze jaarlijkse traditie er zeker in houden!!
❤️